What information is available in Peadar Ua Laoghaire’s Mo Sgéal Féin can be seen in a PDF I have drawn up. I will probably eventually redraft this, but you can see that PUL–my abbreviation for Peadar Ua Laoghaire–is descended from Diarmuid and Conchobhar Ua Laoghaire, who abandoned Carrignacurra in the 17th century. He is descended in the male line from Diarmuid and through his mother from Conchobhar. But the name of their father is not given.

However a passage in the book Máire Bhuí Ní Laoire: a poet of her people by Brian Brennan shows exactly the same history: two brothers Diarmuid and Conchobhar forced to leave Carrignacurra–and their father was Conchobhar Meirgeach Ua Laoghaire, who died in 1699. There was a Conchobhar Meirgeach Ua Laoghaire who is stated to have been the second cousin of the Ua Laoghaire chieftain Dómhnall Mac Áirt, and combining other genealogical information–and assuming it is all accurate–the relationship becomes clearer, if not totally clear.

Conchobhar Meirgeach Ua Laoghaire must be a descendant of Tadhg Meirgeach Ua Laoghaire, who was the son of Diarmuid Óg Ua Laoghaire, who flourished in Carrignacurra in 1565. A report in 1584 showed Tadhg had a son called Conchobhar who was the second cousin of Dómhnall Mac Áirt – but it can’t be the same Conchobhar, as it is unlikely someone alive in 1584 died in 1699. There was probably one or two additional generations between our Conchobhar Meirgeach and Tadhg Meirgeach himself. Alternatively, the 1699 date for the death of Conchobhar could be wrong.

Anyhow, Diarmuid Óg Ua Laoghaire was son of Diarmuid Mór Ua Laoghaire, also called Diarmuid ny Countie. He is the common ancestor of Peadar Ua Laoghaire and Árt Ua Laoghaire. Diarmuid Mór’s older son was Conchobhar Ua Laoghaire of Manneen, who died in 1575. His sons Árt, Amhlaoibh Ruadh and Donnchadh were successively Ua Laoghaire chieftains 1572-1597, 1597-1601 and 1601-1638, with the chieftainship then passing to Árt’s son Dómhnaill. A fourth son of Conchobhar Ua Laoghaire of Manneen was Conchobhar Óg, father of the Árt Ua Laoghaire of Tirgea who was outlawed in 1641, who was in turn father of Árt Óg Ua Laoghaire, who leased Tirgea in 1677. His son was Lisagh Ua Laoghaire of the Gearagh, who died in 1683. His son was Céadach Ua Laoghaire, “Old Cady of Tirgeah” who died in 1747, and his son and grandson were Conchobhar (“Cornelius”) Ua Laoghaire of Rathleigh and Árt Ua Laoghaire, who was born in 1746 and murdered in 1773.

The two men are probably eighth cousins, although the exact nature of the Meirgeach link remains unclear to me.

* the bonuses of the top 640 civil servants earning more than 130,000 euros a year are part of their wages, and that’s why they can’t be cut and why they must have a lower percentage wage cut than anyone else
* her party has done nothing wrong in their handling of the economy
* the Taoiseach is looking to 2016 for an upturn, but when asked “do you mean the Irish people will have to wait six years to feel good about themselves?”, she replies: “I wouldn’t take that from the Irish people”.

I have never heard a politician behave like this! What does she mean she wouldn’t take that from the people? She is a SERVANT OF THE PEOPLE and NOT THE OTHER WAY ROUND. How can such a person be in government? Is it because she known the proportional representation party list system means she can never be voted out?

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Listen to the following clip, with special attention to the section after 3 minutes and 30 seconds:
[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

This is the real shocker. Listen to the bit after the 5 minute mark:
[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Parabal an churadóra. An stoirm d’á ciúnadh ag Críost.

Agus do thosnuigh sé airís ar theagasg i n-aice na faraige, agus do chruinnigh sluagh mhór chuige, i dtreó go ndeaghaidh sé ar bórd luinge ar an uisge agus gur shuidh sé ann, agus bhí an tsluagh i n-aice au uisge, ar an dtalamh tirim. Agus thug sé mórán teagaisg dóibh i soluídíbh, agus dubhairt leó sa teagasg:
Éistidh liom: Féach, chuaidh curadóir amach ag cur síl. Agus ag cur an tsíl dó, do thuit cuid de’n tsíol i n-aice an bhóthair, agus tháinig éanlaithe an aéir agus d’itheadar é. Agus do thuit tuille dhe ar áit i n-a raibh iomad cloch, agus ní raibh puínn ithreach aige ann, agus d’fhás sé suas go tapaidh mar ní raibh an ithir doimhinn. Agus nuair a dh’eirigh an ghrian tháinig an brothall air, agus toisg gan an phréamh a bheith aige d’fheóch sé. Agus thuit tuille dhe ins na sgeachaibh, agus d’fhás na sgeacha agus mhúchadar an chuid sin, agus níor thug sé toradh uaidh. Agus do thuit cuid eile dhe ar thalamh fhóghanta, agus d’fhás sé agus d’eirigh sé, agus thug sé toradh uaidh, cuide de fó thríochad, cuid de fó thrí fichid, agus cuid dé fó chéad. Agus dubhairt sé: An t-é go bhfuil cluasa air chun cloisint cloiseadh sé.
Agus nuair a bhí sé i n’aonar d’fhiafruigh an dáréag a bhí i n’fhochair fios na soluíde dhe. Agus dubhairt sé leó: Do tugadh daoibh-se eólus d’fhághail ar rún diamhraibh rígheachta Dé, ach do’n mhuíntir sin atá lasmuigh, deintear gach nídh i soluídíbh; I dtreó ag féachaint dóibh go bhfeicfidís agus ná feicfidís, agus ag éisteacht go n-aireóchaidís agus ná tuigfidís, sar a ndéanfidís choidhche iompáil agus go maithfí a bpeacaí dhóibh. Agus dubhairt sé leó: An amhlaidh ná tuigeann sibh an tsoluíd sin? Má seadh, conus a thuigfidh sibh na soluídí go léir? An t-é a chuireann an síol isé an briathar a chuireann sé. An mhuintir i n-aice an bhóthair, sin iad an mhuintir, nuair a curtar an briathar agus go gcloisid siad é, go dtagann an namhaid láithreach agus go dtógann sé chun siubhail an briathar a cuireadh mar shíol ’n-a gcroidhthibh. Agus mar an gcéadna an mhuintir a ghlacann an síol ins na clochaibh, siniad an mhuintir, nuair a dh’airighid siad an briathar, a ghlacann láithreach é le h-áthas, Agus ní’l an phréamh acu ionta féin, ach seasuighid siad ar feadh tamaill; ansan, nuair a thagann an trioblóid, agus an cath d’á chur ortha mar gheall ar an mbriathar, glacaid siad sgannal láithreach. Agus tá daoine agus glacaid siad an síol ameasg na sgeach; siniad na daoine a dh’éisteann leis an mbriathar, Agus tagann cúram an tsaoghail isteach, agus mealladh saidhbhris, agus ainmhianta i dtaobh neithe eile, agus múchaid siad an briathar, agus curtar ó thoradh thabhairt é. Agus an muintir a ghlac an síol isteach sa talamh fóghanta, siniad an mhuintir a dh’éisteann leis an mbriathar, agus do ghlacann é agus do thugann toradh uatha, duine fó thríochad, duine fó thrí fichid, agus duine fó chéad.
Agus dubhairt sé leó: An chuige thagann an lóchrann soluis chun go gcurfí fé bhéal árthaigh é, nú fé leabaidh? Nách anáirde ar choinnleóir a curtar é? Óir ní’l rud i bhfolach ná tabharfar chun soluis, agus níor deineadh rún de ach i dtreó go nochtfaí é. Má tá cluasa chun aireachtaint ag aoinne airigheadh sé.
Agus dubhairt sé leó: Féach cad a dh’airigheann sibh. An tómhas ’n-a dtómhaisfidh sibh, siné an tómas ’n-a dtómhasfar chúghaibh, agus curfar tuille leis. Óir an t-é go bhfuil aige tabharfar tuille dhó, agus an t-é ná fuil aige tógfar uaidh a bhfuil aige.
Agus dubhairt sé: Sin mar atá rígheacht Dé, fé mar a chaithfeadh duine an síol sa talamh. Agus go mbeadh sé ag dul a chodladh agus ag eirighe gach n-oídhche agus gach lá, agus go mbeadh an síol ag préamhú agus ag fás a gan fhios dó. Óir tugann an talamh a thoradh i n-aisge, a n geamhar ar dtúis, ansan an dias, ansan an t-arbhar iomlán sa déis. Ansan, nuair a thugann sé an toradh uaidh, cuireann seisean an corán ann láithreach mar tá an fóghmhar buailte leis.
Agus dubhairt sé: Cad leis go samhlóchaimíd rígheacht Dé? nó cad í an tsoluíd le n-a gcuirfeam i gcomparáid é? Mar an ngráinne síl mustáird, nuair a curtar é sa talamh gur lúgha é ’ná aon tsíol eile d’á bhfuil sa talamh, Agus nuair a curtar é, agus go n-eirígheann sé, go mbíonn sé níos mó ’ná aon ghlasara eile, agus go dtagann géaga móra air i dtreó go bhféadaid éanlaithe an aeir cómhnuidhe dhéanamh fé n-a sgáth.
Agus i mórán soluídí de’n tsórd san do labhair sé leó an briathar fé mar a dh’fhéadadar éisteacht leis. Agus níor labhair sé leó ach i soluídíbh; ach do mhínigh sé gach aon rud d’á dheisgiobulaibh i leith taoibh.
Agus dubhairt sé leó an lá san, nuair a bhí an déanaighe ann: Téighmís anonn treasna. Agus chuireadar uatha na daoine agus thógadar leó é, mar a bhí sé, isteach sa luing, agus bhí loingeas eile i n’fhochair. Agus d’eirigh stoirm mhór ghaoithe, a bhí ag cur na dtonn isteach sa luing i dtreó go raibh an long d’á líonadh. Agus bhí sé fein i ndeire na luinge, agus é ’n-a chodladh ar adhart; agus dúisighid é, agus deirid: A Mháighistir, an cás leat é go bhfuilimíd d’ár mbáthadh? Agus d’eirigh sé agus do smachtuigh sé an ghaoth, agus dubhairt sé leis an bhfaraige: Éist, bí ciúin. Agus do tháinig ciúnas mór. Agus dubhairt sé leó-san: Cad fá an t-eagla so oraibh? Ná fuil creideamh agaibh fós? Agus bhí eagla ana-mhór ortha, agus deiridís le n-a chéile: Cé h-é seo dar leat, go bhfuil gaoth agus faraige úmhal dó?

An lámh a bhí feóchta dá leigheas ag Críost. A dáréag dá dtoghadh aige. Na Fairisínigh dá gcur i bpúnc aige, agus an diamhasla acu á dhéanamh.

Agus chuaidh sé isteach airís sa tsinagóig, agus bhí duine ann agus bhí lámh leis feóchta. Agus bhíodar ag faire air, féachaint a’ ndéanfadh sé an leigheas sa tsabbóid, i dtreó go gcuirfidís ’n-a leith é. Agus dubhairt sé leis an bhfear: Seasaimh amach anso i lár baill. Agus dubhairt sé leó-san: Cé ’cu is dleaghthach, maith a dhéanamh nó olc a dhéanamh sa tsabbóid? anam duine do shaoradh nó do mhilleadh? Níór labhradar-san focal. Agus d’fhéach sé ’n-a thímpal ortha go feargach, agus bhí brón air mar gheall ar an gcroidhe bheith chómh dall acu, agus dubhairt sé leis an bhfear: Sín do lámh. Do shín; agus bhí an lámh leighiste. Agus d’imthigh na Fairisínigh amach láithreach agus chuadar féin agus muintir Héróid i gcómhairle ’n-a choinnibh féachaint conus a thiocfadh leó é mhilleadh.
Ach d’imthigh Íosa agus a dheisgiobuil chun na faraige; agus do lean pobul mór é a’ Gaililí agus a’ Iudaéa, Agus a’ Ierúsalem, agus a h-Idúméa, agus ó’n dtaobh thall de’n Iórdan, agus muintir na mball tímpal Tuíre agus Sídóin, suathantais daoine a tháinig ag triall air nuair airigheadar a ghníomhartha. Agus dubhairt sé le n-a dheisgiobuil long bheag a choimeád dó, mar gheall ar an sluagh, le h-eagla go mbrúthfaidís é. Óir bhí mórán daoine aige ’á leigheas, agus bhí na daoine go raibh aon ghearán ortha ag brúth isteach air a d’iarraidh teangabháil leis; Agus na h-annspridí truaillighthe, nuair a chídís é, do shléachtaidís dó, agus deiridís go h-árd: Is tusa Mac Dé. Agus thugadh sé órdú dian dóíbh gan é dh’fhoillsiú. Agus chuaidh sé suas ar an gcnoc agus do ghlaoidh sé chuige na daoine ba thoil leis féin, agus thánadar chuige.
Agus shocaruigh sé ar dháreág a bheith i n-a fhochair, agus go gcuirfeadh sé ag craobhsgaoileadh iad. Agus thug sé cumas dóibh ar ghalaraibh do léigheas agus ar dheamhnaibh do chur amach. Agus thug sé Peadar mar ainim ar Shímón. Agus Séamus mac Sebedé agus Eóin a dhritháir, agus thug sé Bóanerges ortha, sé sin maca thóirthnighe. Agus Aindrias, agus Pilib, agus Párthalán, agus Maitiú, agus Tomás, agus Séamus mac Alpheí, agus Taddeus, agus Símón an Canáníteach, agus Iúdás Iscariót, an fear a dhíol é.
Agus thánadar chun an tighe, agus tháinig an tsluagh airís i dtreó nár bh’fhéidir dóibh fiú bia do chaitheamh. Agus nuair airigh a mhuintir féin é do chuadar amach chun beirte air, mar dubhradar: Is as a mheabhair atá sé. Agus na Sgríbhneóirí a tháinig anuas ó Ierúsalem, dubhradar gur bh’é Beelsebub a bhí istigh ann, agus gur le cómhacht rí na ndeamhan a bhí sé ag cur na ndeamhan amach. Agus do ghlaoidh sé chuige iad, agus do labhair sé leó i soluídíbh: Conus fhéadfadh Sátan Sátan do chur amach? Agus má bhíonn rígheacht deighilte ’n-a coinnibh féin ní féidir do’n rígheacht san seasamh: Agus má bhíonn teaghlach ag gabháil i gcoinnibh a chéile ’n-a chodaibh ní féidir do’n teaghlachsan seasamh; Agus má eirigheann Sátan ’n-a choinnibh féin, tá sé ’n-a chodaibh rannta, agus ní féidir dó seasamh, agus tá deire leis. Ní féidir do dhuine dul isteach i dtigh fir láidir agus a chuid d’fhuadach, mura ndeinidh sé an fear láidir do cheangal ar dtúis, agus ansan féadfaidh sé a thigh do robáil. Go deimhin adeirim libh, maithfar do’n chine daona gach peacadh agus gach diamhasla d’á ndéanfaid siad; Ach an t-é a dhéanfaidh diamhasla i n-aghaidh an Spioraid Naoimh, ní bheidh maitheamhnachas go deó aige le fághail, ach beidh sé ciontach i bpeacadh shíoruidhe. Mar go ndubhradar: Is annsprid truaillighthe atá aige.
Agus tháinig a mháthair agus a bhráithre agus bhíodar ’n-a seasamh amuigh, agus chuireadar teachtaireacht isteach ag glaodhach air. Agus bhí na daoine ’n-a suidhe ’n-a thímpal, agus dubhradar leis: Féach, tá do mháthair agus do bhráithre amuigh agus iad at’ lorg. Agus dubhairt sé leó ’ghá bhfreagra: Cé h-iad mo mháthair-se agus mo bhráithre? Agus d’fhéach sé ’n-a thímpal ar an muintir a bhí tímpal air agus dubhairt: Siniad mo mháthair-se agus mo bhráithre. Óir, an t-é a dhéanfaidh toil Dé, siné is bráthair agus siúr agus máthair agam-sa.

An duine a bhí gan lúth a ghéag dá leigheas ag Críost. Maitiú dá ghlaodhach aige. A dheisgiobuil aige ’á chosaint.

Agus i gcionn rainnt laethanta tháinig sé airís isteach i gCapharnaum. Agus do h-airigheadh go raibh sé i dtigh an, agus do chruinnigh a lán daoine ann, i dtreó ná raibh slígh dhóibh sa tigh ná ag an ndorus féin, agus bhí an briathar aige d’á labhairt leó. Agus tháinig daoine chuige agus duine a bhí gan lúth a ghéag acu, d’á iompar idir cheathrar. Agus nuair ná féadfaidís é thabhairt ’n-a láthair, mar gheall ar an mbrúth, do nochtadar bara an tighe sa n-áit ’n-a raibh sé, agus dheineadar osgailt agus do leigeadar síos tríd an osgailt, ’n-a luighe ar leabaidh, an duine a bhí gan lúth. Agus nuair a chonaic Íosa an creideamh a bhí acu, dubhairt sé leis an nduine: A mhic, táid do pheacaí maithte dhuit. Agus bhí cuid de sna Sgríbhneóiríbh ann ’n-a suidhe agus iad ag machtnamh ’n-a gcroidhe: Cad é seo adeir sé seo? Tá diamhasla aige d’á dhéanamh. Cé fhéadfadh peacaí mhaitheamh ach Dia amháin? Agus bhí a fhios ag Íosa láithreach, i n-a spioraid féin, an machtnamh a bheith ’n-a n-aigne acu-san, agus dubhairt sé leó: Cad chuige dhaoibh an machtnamh san a bheith i nbhúr gcroidhe agaibh? Cé ’cu is usa a rádh: Táid do pheacaí maithte dhuit; nó a rádh: Eirigh, agus tóg suas do leabaidh agus siubhluigh? Ach, ionus go mbeadh a fhios agaibh go bhfuil ag Mac an Duine ar a dtalamh so cómhacht chun peacaí mhaitheamh (dubhairt sé leis an nduine gan lúth:) Deirim-se leat-sa, Eirigh, agus tóg suas do leabaidh, agus imthigh chun do thighe féin. Agus d’eirigh an duine láithreach agus thóg sé suas an leabaidh agus d’imthigh sé, os cómhair a súl go léir, i treó go raibh iongna ortha go léir agus gur thugadar onóir do Dhia, agus, Ní fheacamair riam a leithéid, a deiridís.
Agus d’imthigh sé amach airís chun na faraige, agus do lean na daoine go léir é, agus bhí sé ’ghá dteagasg. Agus ag gabháil thairis dó do chonaic sé Lébhí, mac Alpheí, ’n-a shuidhe ag bórd an chusduim agus dubhairt sé leis: Lean-sa mise. Agus d’eirigh seisean agus do lean sé é.
Agus do thárla, nuair a shuidh sé chun bídh ’n-a thigh sin, gur shuidh mórán puibliocánach agus mórán peacach i gcuibhreann Íosa agus a dheisgiobul; mar bhí a lán acu ann, agus iad-san ’ghá leanmhaint, leis. Agus nuair a chíodh na Sgríbhneóirí agus na Fairisínigh é ag caitheamh bídh i gcuibhreann puibliocánach agus peacach, deiridís le n-a dheisgiobuil: Cad chuige d’bhúr máighistir-se bheith ag ithe agus ag ól i gcuibhreann puibliocánach agus peacach? D’airigh Íosa san, agus dubhairt sé leó: Ní h-ag daoine slána atá gádh le dochtúir ach ag daoine gan sláinte. Ní chun na bhfíoraon do ghlaodhach a thánag-sa ach chun na bpeacach do ghlaodhach.
Agus bhí deisgiobuil Eóin agus na Fairisínigh ag déanamh trósgaidh, agus thánadar chuige agus dubhradar: Cad ’n-a thaobh go ndeinid deisgiobuil Eóin agus na bhFairisíneach trosgadh, agus ná deinid do dheisgiobuil-se trosgadh? Agus dubhairt Íosa leó: An amhlaidh is féidir do chlainn na bainise bheith ag déanamh trosgaidh an fhaid atá an céile acu? An fhaid atá an céile acu ’n-a bhfochair ní féidir dóibh trosgadh dhéanamh; Ach tiocfaidh an lá i n-a dtógfar uatha an céile, agus ansan déanfaid siad trosgadh ins na laethantaibh sin. Ní chuireann aoinne píosa d’éadach nua ag deisiú seana-éadaigh; nó má chuireann, béarfaidh an píosa nua leis tuille de’n tseana-éadach, agus méadófar an stracadh. Agus ní chuireann aoinne fíon nua i sean-árthaíbh leathair; nó má chuireann, brisfidh an fíon nua na sean-árthaí agus doirtfar an fíon agus caillfar na h-árthaí; ach is i n-árthaíbh nua is ceart an fíon nua do chur.
Agus do thárla, uair eile, an Tighearna agus a dheisgiobuil a bheith ag gabháil tré ghortaibh arbhair sa tsabbóid, agus dhírigh na deisgiobuil, agus iad ag siubhal, ar na diasaibh do stathadh. Agus dubhairt na Fairisínigh leis: Féach; Cad chuige dhóibh sin bheith ag déanamh ruda nách dleaghthach a dhéanamh sa tsabbóid? Agus dubhairt sé leó: An amhlaidh nár léigheabhair riamh cad a dhein Dáibhid nuair ab éigean dó é dhéanamh, nuair a bhí an t-ocras air féin agus ar an muintir a bhí i n-aonfheacht leis? Conus mar a chuaidh sé isteach i dtigh Dé i n-aimsir an árd-shagairt Abiatar, agus conus mar a dh’ith sé na bulóga fiadhnaise nár dhleaghthach d’aoinne a dh’ithe ach do sna sagairt, agus thug sé le n-ithe iad do’n mhuintir a bhí i n-aonfheacht leis? Agus dubhairt sé leó: Níor deineadh an duine ar son na sabbóide, ach do ceapadh an tsabbóid ar son an duine. I gcás go bhfuil Mac an Duine ’n-a mháighistir ar an sabbóid féin.

Seanmóiniú Eóin Baiste. Críost d’á bhaiste aige. É ag glaodhach a dheisgiobul agus ag déanamh mírbhúilti.

Tusach Soisgéil Íosa Chríost, Mhic Dé.
Mar atá sgríobhtha i n-Isáias fáidh: Féach, táim ag cur mo theachtaire rómhat chun na slighe d’ollamhú rómhat. Guth duine ag glaodhach sa bhfásach: Ollamhuighidh an tslígh do’n Tighearna; deinidh a chasáin do dhíriú dhó. Bhí Eóin sa bhfásach ag baisteadh agus ag fógairt baiste chun aithrighe agus chun maitheamhnachais peacaí. Agus bhí muintir Iudaéa agus muintir Ierúsalem go léir ag dul amach ag triall air, agus bhí sé ’ghá mbaisteadh i n-abhainn Iórdain, agus iad ag admháil a bpeacaí. Agus ruainneach camail iseadh bhí mar éadach ar Eóin, agus crios leathair ar a chom, agus isé bia a bhí aige ’ná lócuistí agus mil fhiain. Agus seo mar a dheineadh sé fógairt: Tá duine is mó cómhacht ’ná mise ag teacht am dhiaidh, agus ní fiú mé go gcromfainn agus go sgaoilfinn iall a bhróige. Do bháisteas-sa sibh le h-uisge; baistfidh sé siúd sibh, ámhthach, leis an Spioraid Naomh.
Agus do thárla, ins na laethibh sin, go dtáinig Íosa ó Nasaret Ghaililí agus gur bhaist Eóin é sa n-Iórdan. Agus láithreach nuair a tháinig sé aníos as an uisge, do chonaic sé na flathais ar osgailt agus an Spioraid Naomh ag teacht anuas i bhfuirm colúir agus an túirling air. Agus tháinig an guth as na flathais: Is tusa mo Mhac dílis; is ort atá mo ghreann.
Agus láithreach do sheól an Spioraid amach sa bhfásach é; agus bí sé sa bhfásach dachad lá agus dachad oidhche, agus bhí Sátan ag cur catha air, agus bhí sé ameasg na mbeithigheach allta, bhí na h-aingil ag friothálamh air.
Agus nuair a bhí Eóin curtha sa phríosún, tháinig Íosa isteach i nGaililíag craobhsgaoileadh soisgéil rígheachta Dé. Agus dubhairt sé: Tá an aimsir caithte, agus tá rígheacht Dé buailte libh. Deinidh aithrighe agus creididh an soisgéal.
Agus bhí sé ag siubhal ar bruach mara Ghaililí agus chonaic sé Símón agus Aindrias a dhritháir ag cur líonta sa bhfaraige (mar iasgairí ab eadh iad). Agus dubhairt Íosa leó: leanaidh mise agus déanfad iasgairí ar dhaoine dhíbh. Agus d’fhágadar ansan na líonta agus do leanadar é láithreach. Agus nuair a bhí sé imthighthe tamall beag ó’n áit sin chonaic sé Séamus mac Sebedé agus Eóin a dhritháir agus iad ag socarú a líonta sa luing; Agus do ghlaoidh sé ortha láithreach agus d’fhágadar ansan sa luing Sebedé a n-athair agus a lucht oibre, agus do leanadar eisean.
Agus chuadar isteach i gCapharnaum, agus gan mhoill, sa tsabbóid, théigheadh sé isteach sa tsinagóig agus dheineadh sé teagasg. Agus do chuir a theagasg iongna ortha, mar do theagaisg sé mar duine go raibh comhacht aige, murar bh’ionan a’s na Sgríbhneóirí.
Agus bhí sa tsinagóg acu duine go raibh spioraid neamhglan istigh ann, agus do liúigh sé amach: Cad í an bhaint atá agatsa agus againne le n-a chéile, a Íosa Nasareit? ar seisean. An chun sinn a mhilleadh a tháinís annso? Tá fhios agam cé h-é thu, Aon Naomhtha Dé. Agus do smachtuigh Íosa é agus dubhairt sé: Bhí ciúin agus imthigh amach as an nduine. Ansan do chuir an annsprid truaillighthe sgread as, agus bhain sé stracadh as an nduine, agus d’imthigh sé amach as. Agus tháinig iongna ar na daoine go léir, agus bhíodar ag fiafraighe dhá chéile; agus deiridís: Cad é seo? cad é an teagasg nua é seo? go gcuireann sé smacht ar na h-annspridíbh truaillighthe féin, agus go ngéillid siad dó? Agus do ghluais a thuairisg láithreach tré chrích Ghaililí go léir.
Agus thánadar láithreach amach as an sinagóig agus thánadar go tigh Shímóin agus Aindriais, i n-aonfheacht le Séamus agus le h-Eóin. Agus bhí máthair céile Shímóin ’n-a luighe le fiabhras, agus do labhradar leis láithreach ’n-a taobh. Agus tháinig sé agus do rug sé ar láimh uirthi agus thóg sé suas í, agus d’imthigh an fiabhras di láithreach, agus dhein sí friothálamh ortha.
Agus nuair a tháinig an tráthnóna agus chuaidh grian fé, thugadar ar triall air gach aoinne a bhí as a shláinte agus gach aoinne go raibh deamhan ann. Agus bhí muintir an bhaile go léir cruinnighthe ag an ndorus; Agus do leighis sé na sluaighte daoine ó gach saghas galair d’á raibh ortha, agus chuir sé amach na sluaighte deamhan, agus níor leig sé dhóibh labhairt, mar d’aithnígheadar é.
Agus d’eirigh sé ana-mhoch ar maidin, agus d’imthigh sé amach agus chuaidh sé go h-áit uaigneach, agus bhí sé ag guidhe ann. Agus do lean Símón é, agus an mhuintir a bhí ’n-a theannta. Agus nuair a fuaradar é dubhradar leis: Táid na daoine go léir at’ lorg. Agus dubhairt sé leó: Téighmís isteach ins na sráidibh agus ins na bailtibh beaga atá i n-ár gcómhgar go ndeinead craobhsgaoileadh ionta, óir is chuige sin a thánag.
Agus bhí sé ag seanmóin ins na sinagógaibh acu ar fuid Ghaililí go léir, agus ag cur deamhan amach.
Agus tháinig chuige lobhar, ’ghá ghuidhe, agus d’úmhluigh sé dhó agus dubhairt sé: Ma’s toil leat é is féidir duit mé ghlanadh. Agus tháinig truagh ag Íosa dhó, agus do shín sé a lámh agus chuir sé air í, agus dubhairt sé: Is toil liom é; glantar thu. Agus nuair a dubhairt sé an focail d’imthigh an lobhra de’n duine láithreach, agus bhí sé glan. Agus thug sé foláramh dó agus chuir sé uaidh amach é láithreach. Agus dubhairt sé leis: Seachain agus ná h-innis d’aoinne é, ach imthigh agus taisbeáin tu féin d’uachtarán na sagart, agus tabhair, ar do ghlanadh, na neithe a dh’órduigh Maois, mar fhiadhnaise dhóibh-sin. Ach chómh luath agus chuaidh seisean amach dhírigh sé ar an sgéal a dh’innsint agus do chraobhsgaoileadh, i dtreó nár fhéad Íosa dul isteach go puibilidhe sa chathair, agus gur fhan sé lasmuigh ins na h-áiteanaibh uaigneacha, agus gur chruinnigh na daoine chuige as gach áird.

Soisgéal Naomhtha Íosa Críost do réir Mharcuis

Deisgiobul do N. Peadar ab eadh Marcus Naomhtha agus mínightheóir dó (adeir N. Ierom). Do réir mar airigh sé ó Pheadar féin do sgríbh sé, sa Róimh, fé mar iarr na bráithre air, Soisgéal geárr, tímpal deich mbliana tar éis deasgabhála ár Slánuightheóra. Do mhol N. Peadar an sgríbhinn sin, nuair airigh sé é, agus d’órduigh sé go léighfí é go puibilídhe san Eaglais. Deir Baronius, agus tuille gur sa Laidin a deineadh an sgríbhinn, ach tá níos mó adeir gur sa Ghréigis a deineadh é.

Aiseiríghe Chríost an gnó a thug sé le déanamh d’á dheisgiobulaibh.

Agus i ndeire na sabbóide, nuair a bhí an chéad lá de’n tseachtmhain ag soillsiú tháinig Máire Mhagdalén agus an Máire eile ag féachaint na h-uagha. Agus féach, tháinig luasgadh mór talmhan. Mar tháinig aingeal an Tighearna anuas ó neamh, agus chuaidh sé agus d’iompuigh sé siar an chloch, agus shuidh sé uirthi; Agus bhí a ghnúis mar lasair theintrighe, agus a chuid éadaigh mar an sneachta. Agus le h-eagla roimis tháinig sgannra ar an lucht coimeádta, agus ba chuma iad nó daoine a bhéadh marbh. Agus d’fhreagair an t-aingeal agus dubhairt sé leis na mnáibh: Ná bíodh aon eagla oraibh-se; mar tá fhios agam gur b’é Íosa, do céasadh, atá uaibh. Ní’l sé anso: Mar d’aiseirigh sé, fé mar a gheall sé: tagaidh agus féachaidh ar an áit ’n-ar cuireadh an Tighearna. Imthighidh anois go luath, agus innsidh d’á dheisgiobulaibh gur aiseirigh sé: agus féach, tá sé ag dul rómhaibh go Gaililí: chífidh sibh sa n-áit sin é; féach tá innste agam daoibh roim ré. Agus d’imthigheadar amach go tapaidh ó’n uaigh, agus bhí eagla mór ortha agus áthas mór, agus iad ag ruith chun an sgéil a dh’ innsint dos na deisgiobuil. Agus féach, do bhuail Íosa úmpa, agus dubhairt sé: Slán daoibh. Agus do thánadar agus do rugadar ar chosaibh air, agus d’adhradar é. Ansan dubhairt Íosa leó: Ná bíodh eagla oraibh; imthighidh, agus innsidh dom’ bráithribh, ionus go raghaidís go Gaililí; Chífid siad sa n-áit sin mé.
Agus nuair a bhíodar imthighthe, tháinig cuid de’n lucht coimeádta isteach sa chathair, agus d’innseadar d’uachtaránaibh na sagart cad a bhí tuitithe amach. Agus thánadar-san i bhfochair a chéile, mar aon leis an seanóiríbh, agus chuadar i gcómhairle, agus thugadar cuid mhór airgid dos na saighdiúiríbh, Agus dubhradar leó: Abraidh, tháinig a dheisgiobuil sa n-oidhche, agus ghoideadar é agus sinne i n-ár gcodladh, Agus má airigheann an riaghaltóir an sgéal labharfaimíd-ne leis, agus cuirfimíd sibh-se ó bhaoghal. Agus do ghlacadar-san an t-airgead, agus dheineadar mar a dubhradh leó. Agus tá an sgéal san leathta a measg na n-Iúdach go dtí an lá indiu.
Agus d’imthigh an t-aoinnedéag deisgiobul go Gaililí, go dtí an cnoc mar a raibh ceapaithe ag Íosa dhóibh. Agus nuair a chonacadar é d’adhradar é; ach bhí cuid acu lag-chreideamhach. Agus tháinig Íosa agus do labhair sé leó, agus dubhairt: Do tugadh dómh-sa gach cómhacht ar neamh agus ar talamh. Imthighidh, d’á bhrígh sin, agus múinidh na geinte go léir, agus baistidh iad i n-ainim an Athar, agus an Mhic, agus an Spioraid Naoimh. Agus teagaisgidh iad chun gach ar órduigheas-sa dhaoibh do choimeád: agus féach, táim-se i nbhúr bhfochair tríd na laethanta go léir, go dtí críochnú an tsaoghail.