“Goibh mo leathscéal leis an rí,” arsan mada rua leis an seacál, “agus abair lena shoíllse go bhfuil oiread urrama agam anois do agus ’ bhí riamh agam do. Agus abair lena shoíllse go ndeigheas go minic, ó buaileadh breóite é, chómh fada le béal na pluaise ’na bhfuil sé ’na luí, agus go dtagadh scannradh orm nuair a chínn rian cos na n-ainmhithe eile ann, agus aghaidh gach riain isteach, agus gan aghaidh aon riain amach. Nuair a chínn an ní sin thagadh scannradh orm, agus ní fhéadainn dul isteach.”

Bhí ’ fhios ag an mada rua ná raibh aon bhreóiteacht ar an león, ná raibh sé ach dhá leogaint air go raibh sé breóite i dtreó go dtiocfadh na hainmhithe uathu féin agus nár ghá dho bheith dhá bhfiach.

An Múineadh.

“Ní hionann dul go tigh an rí agus teacht as.”

“Is sleamhain iad leacacha an tí mhóir.”

An chiall a cheannaigh duine eile dhuit tabhair aire mhaith dhi.

Foclóirín 

is sleamhain iad leacacha an tí mhóir: “the flagstones of the great house are slippery”, a saying referring to problems arising in dealing with the authorities.
ní hionann dul go tigh an rí agus teacht as: “going to the king’s house and coming out of it are two different things”, i.e. you may get a great disappointment when trying to consort with people who look down on you.
seacál: “jackal”.